04-06.07.2025
Kaçıncısı düzenlendi sayamadım, kaçına katıldım onu da hatırlayamadım ama emin olduğum tek şey bu seferki hem içerik hem de organizasyon olarak en iyisiydi. Bir nevi yerli Wacken Open Air düzenlemiş oldu Vera Müzik.
Life Park'a daha önce hiç gitmemiştim herhangi bir konser için, ama bu tip kamp opsiyonu da olan bir festival için biçilmiş kaftanmış doğrusu. Toplu taşımayla ulaşım ve kendi aracınızla giderseniz otopark konusu biraz sıkıntılı olmakla birlikte olur o kadar diyorum.
Üç gün üst üste yorucu olacağını ve havanın sıcaklığını da düşünerek erken sahne alan alt grupların çoğunu atladım. İlk gün Pentagram ile başlayıp yıllardır gelmesini beklediğim Candlemass ile devam ettim. Yıllar yıllar sonra da olsa grubu sahnede canlı izlemek güzeldi. Günün kapanışı ise Manowar'dan geldi. Dördüncü kez seyretmiş oldum adamları, Yedikule'deki ilk ve efsanevi konserin yerini hiç biri tutamaz ama bu seferki performansları da oldukça iyiydi.
İkinci gün yine erken grupları atlayıp ucundan yerli grup Murder King'e bakıp Machine Head ile devam ettim. Yine ilk kez izlediğim ve aslında çok da favorim olmayan grubun Türkiye'ye ilk gelişiydi ve seyircinin performansından etkilendikleri çok belliydi. Biraz da bu karşılıklı etkileşim sayesinde grubun performansı da beklentilerin ötesindeydi. Sonra yine küçük sahneye geçip yıllardır gide gele bizden biri olan Mikael Stanne'nin esas grubu ve benim de favori Melodic Death Metal grubum Dark Tranquillity'yi bir kez daha yakından görmüş oldum. Gecenin kapanışı ise sahnede en çok izlediğim grup olan Kreator'dan geldi ve grup ortalığı yine darmadağın etti.
Üçüncü ve son gün tam bir İskandinav istilası vardı. Önce küçük sahnede güneşin altında konser vermek zorunda kalan Cemetery Skyline ile başladı günüm. Stanne burada da esas adamdı ve grubun geri kalanını da Insomnium, Amorphis, Dimmu Borgir ve Sentenced'tan elemanlar oluşturuyordu. Bir nevi garaj grubu tarzıyla bir araya gelmiş arkadaşlar ve kendi esas gruplarından bağımsız olarak kafalarına göre Gothic Rock/Metal yapıyorlar. Sırada ana sahnede yine Türkiye'ye yolu ilk kez düşen Hypocrisy vardı. Gerçi grubun beyni Peter Tägtgren, kendi proje grubu Pain ile Türkiye'de daha önce konser vermişti ama bu grup ve bizler için ilkti.
Ve yine küçük sahneye geçiş, bu kez Finlandiya'nın çakma Vikingleri Ensiferum ile birlikte bir kez daha eğlendik. Bu kadar eğlence yeter diyen ve yine içimizi karartan Paradise Lost'u ana sahnede izledikten sonra Katatonia için küçük sahneye geri döndüm ama aşırı kalabalıktan dolayı içeri girmek pek mümkün olmadı. Neyse ki sona doğru biraz boşaldı da bir kaç şarkı için de olsa grubun yüzünü görebildim. Aslında gün Paradise Lost sonrası bitmiş sayılırdı benim için, son zamanların en sıkıcı grubu olarak nitelendirdiğim Opeth'ten ana sahnede bir kaç şarkı dinleyip (Belki de bir şarkı, bilmiyorum, yani o kadar gereksiz uzatıyorlar ki ruhsuz şarkılarını), festivali bitirdim.
Aslında kamplı gelip daha yoğun bir festival havası yaşanabilirmiş ama neyse artık, belki bir dahaki sefere.
